Tužna sudbina legendarnog kapitena: Evo šta se poslije Montevidea dogodilo sa Milutincem (VIDEO)

Na prvom svjetskom fudbalskom prvenstvu u Urugvaju reprezentacija Jugoslavije sastavljena samo od igrača iz Srbije zabilježila je istorijski uspeh osvojivši treće mjesto.

20160228201129_356626

Zahvaljujući filmu Dragana Bjelogrlića to danas svi znaju. Ipak, sudbina kapitena te legendarne reprezentacije Milutina Ivkovića – Milutinca po povratku iz dalekog Montevidea bila je veoma tragična i, sramotno, u Srbiji do skoro potpuno zaboravljena. Iako je ovo u filmu Dragana Bjelogrlića “Montevideo, Bog te video” tek pomenuto, Milutin Ivković – Milutinac je i prije Montevida imao zavidnu fudbalsku karijeru.

Od 1922. do 1929. godine kao prvotimac beogradske Jugoslavije odigrao je 235 utakmica, a učestvovao je i na Devetim Olimpijskim igrama u Amsterdamu 1928. godine kada je bio kapiten reprezentacije Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca. Ekipu Jugoslavije koja je bila sastavljena isključivo od igrača iz Srbije predvodio je i na prvom svjetskom prvenstvu u fudbalu u Montevideu 1930. godine.

Po povratku iz Montevidea Milutin Ivković je ostvario dva dugogodišnja sna – diplomirao je na medicinskom fakultetu 1934. godine i oženio se sa Eli, ćerkom poznatog beogradskog advokata Fridriha Popsa. Otvorio je ordinaciju u Knez Mihailovoj 5 gdje je radio kao dermatolog, a porodica je uskoro proširena jer je sa suprugom dobio dvoje djece.  Poslednju utakmicu u dresu reprezentacije odigrao je 16. decembra 1934. protiv Francuske u Parizu. Milutin Ivković nikada nije prestao da bude blizak ljevičarima i komunističkoj ideji.

Na inicijativu SKOJ-a bio je jedan od organizatora bojkota Olimpijskih igara u Berlinu 1936. godine. Osim sportskog, Milutinac je ostao upamćen i po političkom angažovanju – sve dok vlasti nisu zabranile štampanje, bio je glavni urednik komunističkog časopisa „Mladost”. Tako je dočekao i 1941. i njemačku okupaciju. Kako nije napustio Beograd, a počeo je da sarađuje sa narodnooslobodilačkim pokretom nije prošlo mnogo pre nego što je postao meta nacista.

Zbog svoje povezanosti sa radničkim pokretom i Komunističkom partijom više puta je hapšen i proganjan. Na fudbalskom terenu Milutin Ivković se posljednji put pojavio 6. maja 1943. godine. Tada je, na molbu svojih drugova, prilikom proslave 40 godina postojanja BASK-a zaigrao poslednji put. Nedugo posle toga, 24. maja 1943. Gestapo je uhapsio Milutina Ivkovića.

Zatvoren je u logor na Banjici i streljan narednog jutra u Jajincima, zvanično, zbog „komunističke delatnosti”. Imao je 37 godina. Nakon Drugog svjetskog rata novoformirana, socijalistička država, pokušala je da sačuva sjećanje na Milutina Ivkovića. Fudbalski savez Srbije postavio je 1951. godine spomen-ploču na stadionu JNA, a jedna ulica pored stadiona nosi njegovo ime.

Po Milutincu su nazvani i palilulski dom zdravlja u Knez Danilovoj i zemunski fudbalski klub – Milutinac. Nedaleko od spomenika svog djede, Radmira Putnika, i doktor Ivković je dobio bistu postavljenu 1970. godine, ali je ona 2012. ukradena. Za dugi niz godina lik i delo Milutina Ivkovića Milutinca bilo je zaboravljeno. Tek nakon filma Dragana Bjelogrlića i pisanja “Politike” pokrenuta je akcija “Vratimo spomenik Milutincu”. Bista je ponovo postavljena 2013. godine.

Dnevno.rs